ชีวิตที่ต้องออกเดินทางสู่จุดหมายที่ตั้งเอาไว้ ความฝันในวัยเด็ก เปลี่ยนแปรผันไปตามสถานการณ์..เปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวย..แต่กระนั้นหลายสิ่งหลายอย่างยังอาจจะเป็นใจบ้างไม่เป็นใจบ้าง แต่ถนนมีไว้ก้าวเดิน ก้าวพลั้งก้าวพลาดบ้าง ก้าวเร็วก้าวช้าบ้าง แต่ก้ไม่เคยก้าวถอยหลัง...ถึงโชคชะตาฟ้าลิขิตให้ต้องกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง....อย่างที่ไครหลายคนบอกเอาไว้ว่า "ชีวิตคือการต่อสู้"

บางครั้งดูเหมือนอ่อนแรง และล้า ท้อถอยกับการก้าวไปต่อเพราะว่า ถ้าลองมองย้อนกลับไปในวันที่เราเริ่มที่จะก้าวเดิน...วันนั้นจนวันนี้ ระยะทางที่ก้าวมาได้นั้นมันน้อยนิดเอามากๆ ถือเป็นการก้าวช้าที่สุดเท่าที่ชีวิตมนุษย์คนหนึ่งพึงจะได้รับความก้าวหน้า...หากเทียบกับความพยายามมุมานะที่เขามีมาตลอด...บ่อยครั้งกับการร่ำไห้ออกมาเพื่อเป็นการระบายต่อโชคชะตาฟ้าลิขิตที่ดูเหมื่อนจะกลั่นแกล้งกันเสียเหลือเกิน

..กระนั้น ถึงจะร่ำไห้หรือระบออกมาปานใด ก้คงจะไม่มีทางที่จะทำให้สถานการณ์ การก้าวเดินปัจุบันดีขึ้นมาได้....เพราะเราอยู่ในสังคม สังคมคนหมู่มาก ทุกคนต่างก็ไข่วคว้าความฝันมาเป็นของตน..หลายครั้งความฝันที่เขาได้รับหมายถึงการทำลายความฝันคนอื่น ...สังคมสอนให้มนุษย์ต้องดิ้นรนแข่งกันเพื่อความอยู่รอด..แต่สังคมลืมสอนมนุษย์ไปอยู่หนึ่งอย่างคือ..ความโอบอ้มอารีที่นับวันเรา..มนุย์ทุกผู้ทุกนามจะก้าวล่วงผ่านห้วงเวลาแห่งความสุขที่ว่าไกลออกมาทุกทีๆ

บางครั้งเราเองก็อาจเสียใจต่อการกระทำของไครหนึ่งคน  ซึ่งถือว่าเป็นที่พึ่งของหัวใจ...แต่เพราะเส้นทางอีกนั้นแหละที่มันดันมีแยกข้างหน้าแล้วเราเองก็เลือกที่จะไปตามเส้นทางของแต่ละคนที่ได้เลือกเอาไว้แล้ว..และวันนั้นถึงวันนี้ก้ได้เดินไกลออกมามาก..ไกลออกมามากเสียจนลืมไปแล้วว่าลักษณะทางแยกที่ว่านั้น "ทางแยกที่เราตัดสินใจเลอกก้าวไปคนละเส้ทาง" มันมีลักษณะเป็นอย่างไร..เหตุใดเราจึงไม่เอกเดินไปในเส้นทางเดียวกัน....ลืมไปหมดแล้ว..ถึงแม้วันนี้ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด หรือแม้แต่ทั้สองฝ่ายถึงแม้จะอยากกลับมาอยู่ตรงจุดทางแยกนั้นอีกครั้ง..โอกาสคงจะเป็นไปได้น้อยนิดเหตุเพราะวันนี่สถานการณ์หลายๆอย่างๆไม่เหมือนวันนั้น... ดอกไม้ที่กันฝนกันแดดให้กับมวลดอกหญ้าและแมงตัวเล็กทั้งหลาย หากเราไปเอาดอกไม้นั้นมาเพื่อกันแดดกันฝนให้เรา..ดอกหญ้าและแมลงตัวเล็กเหล่านั้นคงจะไม่มีที่หลบฝนอีกต่อไป...จึงเป็นการเหมาะที่สุดที่ดอกไม้นั้นจะคงอยู่ที่เดิมของมัน..ขอให้ภูมิใจและมีความสุขในยามที่ได้นึกถึงวันนั้นที่แมลงตัวเล็กตัวนี้เคยได้อาศัยกำลังใจจากร่มไม้ยามที่ปลอบใจและเป็นกำลังใจให้แก่กันและกัน....วันนี้แมลงตัวนี้ไม่ได้โตหรือยิ่งใหญ่ไปจากแมลงในวันนั้นมากสักเท่าใดนัก..แต่ถึงแม้มันจะยังตัวเล็กๆแต่มันก็มีความสุขทุกครั้งยามที่มันบินผ่านมาทักทายดอกไม้ที่มันเคยคุ้นเคย และเห็นว่าร่มไม้นั้นยังคงสวยงามและอยู่สุขสบายดี... 

ชีวิตต้องก้าวข้ามผ่านห้วงแห่งความยากลำบาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตามแต่...การงาน...การเงิน...ความรัก...สังคม...ทุกคนเจอความลำบากที่อยู่ภายใต้หัวข้อดังกล่าวมาแล้วทั้งสิ้น จะหนักจะเบาก็แล้วแต่พื้นฐานของแต่ละคน...ที่จะยืนหยัดลุกขึ้นมาอีกครั้ง...แต่ท้ายสุดก็ยังต้องลุกขึ้นเดินช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร...ขอให้กลับมาก้าวเดินต่อไปถึงแม้หนทางจะยังอีกยาวไกล.หนทางถึงแม้จะยาวไกลและยากลำบากสักเพียงใหน ก็ยังแพ้ก้าวแรกอยู่ดี

ขอเป็นกำลังใจให้กับตนเองและคนอื่นที่คิดว่าตัวเอง ยังห่างจากจุดที่เรียกว่าเป้าหมายเหลือเกิน  สู้ต่อไปนะครับ