ยามเมื่อแสงแรกแห่งอรุณยามเช้าของวันใหม่..เรื่องราวของมนุษย์ทุกชีวิตก็ดำเนินต่อไป...มันก็เป็นแบบนี้แหละครับชีวิต .. ทุกชิติต่างก็ต้องออกเดินทางในวันใหม่นี้ตามเส้นทางที่แตกต่างกันออกไปเหตุการณ์แตกต่างกันออกไป..อยู่ที่ว่าไครจะสามารถปรับตัวและทำใจยอมรับได้มากแค่ไหน
....ปัจจุบันนี้ผมไม่ค่อยได้มาอัพBlog สักเท่าไหร่ แต่ก็ยังคงแวะเวียนมาเสมอเพราะที่แห่งนี้คือที่ที่ผมได้แบ่งปันทุกข์สุขกับไครหลายคนที่นี่ Facebook ปัจจุบันนี้มีบทบาทมากมายเหลือเกิน..จนExteen แห่งนี้เงียบเหงาไปอย่างน่าตกใจ....แต่กระนั้นที่แห่งนี้ก็ยังเป็นที่สำหรับให้ผมได้พักใจได้สือสารความรู้สึกผ่านตัวอักษร...ยามที่หัวใจต้องลมแห่งกาลก่อน.....ยังตื่นเต้นอยู่เสมอเมื่อได้ยินเสียงของไครคนหนึ่ง..ความรู้สึก....ยังคงเป็นเช่นนั้นเสมอมา.......

 คนที่เราต้องการเรียกเข้ามาเพื่อเป็นแรงบัลดาลใจให้เรายามที่ตัวตนเราหายไป....คนที่เราเพียงต้องการเลือกที่จะหยิบยื่นมิตรภาพเพื่อแลกกับอะไรๆได้สักเท่าไร ใครสักคนจู่ๆก็เดินพลัดหลงเข้ามา เคาะประตูร้องเรียกเราออกไป ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ คอยพร่ำสอนสะท้อน กระเทือนเหมือนผืนน้ำที่ทั้งเย็นและใส แต่ก็หนาวได้ในเวลาที่เราถูกน้ำสาดให้ตื่น...เพียงเพื่อให้ได้รับรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมาทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน.....
 กระนั้นเลยสิ่งต่างๆก็คงไม่สำคัญเท่ากับความรู้สึกดีเพราะผมเชื่อว่ามันอยู่ที่ทัศนคติการมองความรักในรูปแบบไหนมากกว่า....ผมก้าวผ่านความรักมามากมายจนมิอาจเรียกมันว่าความผิดหวังได้อีกต่อไป..เพราะมันมักเกิดขึ้นบ่อยครั้งจนหัวใจชาชินและก็พร้อมที่จะเยียวยารักษาตัวมันเองเสมอ.....

    เพราะชีวิตของเราเราเรื่องราวของเรา มักไม่ได้เป็นไปตามที่สมองเราคิดอยากให้เป็นเสมอ...ชีวิมักมอบบความผิดหวังให้มามากกว่าความสมหวังเสมอหากเราสังเกตดีๆ...แต่จะเป็นไรไปล่ะ “เราไม่สามรถเปลี่ยนทิศทางลมได้ แต่เราสามารถปรับเปลี่ยนใบเรือได้”
  ช่วงชีวิตวันนี่เวลานี้ความรู้สึกถึงไครคนหนึ่งผมยังคงเป็นเช่นเดิม...แม้ทิศทางลมวันนี้จะไม่ได้เป็นใจให้สักเท่าไหร่....แต่สัญญาที่ผมเคยให้ไว้ว่าจะดูแลจะคอยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ..ก็ยังพอให้เราได้คุยกันบ้างถึงไม่บ่อยนัก...แต่ก็เพียงพอแล้ว

 อีสป(นักเล่านิทานชื่อดัง) เคยกล่าวไว้ว่า  ”จงพอใจในวาสนาของท่านเราไม่อาจเป็นที่รักคนคนทุกคนที่เรารักได้..”  สำคัญคือการได้กระทำและแสดงออกในสิ่งเล็กๆเพื่อคนที่เรารู้สึกดีๆด้วย..แม้จะเป็นเป็นสิ่งที่ไร้ชื่อ ไร้คนจดจน และอาจเลือนหายไปตามกาลเวลาเช่นกัน.....
  แต่อย่ากระนั้นเลยครับ ขอพื้นที่ของหัวใจผมได้แสดงออก..แม้ว่าผมจะกระทำผิดซ้ำซาก..แต่เชื่อเถอะครับผมจะไม่เรียกร้องใดๆทั้งสิ้นเพราะเท่าที่เห็นที่เป็นอยู่ผมก็มีความสุขมากพอกับสิ่งที่ได้รับ....อย่าตำหนิผมเลยครับ ที่ไม่รู้จักหักห้ามใจตัวเอง..ปล่อยผมไปตามเรื่องราวของผมเถอะครับเพราะผมพยายามอย่างเต็มที่แล้ว...ผมขอแค่เพียงพื้นที่แห่งนี้ได้แสดงออกความในใจของผมบ้าง...และจงเชื่อว่าผมจะมีความสุขดีและยินดีเป็นอย่างยิ่งหากคุณได้มีชีวิตที่ดี ได้เจอคนที่ดี..เพราะผมเองก็คงทำได้เพียงเท่านี้ครับ...
  จำผมไว้นะครับ..โปรดอย่าลืมผม... เพราะเมื่อวันหนึ่งถ้าคุณทุกข์ใจ ไม่สบายใจหรือไม่รู้จะหันหน้าไปหาไคร...ผมจะอยู่และจะไปเมื่อถึงเวลา......อย่าลืมพี่เจนคนนี้นะครับ น้องจ๋า....

ปล.ขอบคุณนะครับ สำหรับกรอปรูปและรูปถ่ายที่มีคุณค่ามากมายครับ....ขอบคุณอีกครั้งครับที่ยังพอมีพื้นที่ว่างให้นึกถึงกันครับ....^^